บทที่ 3 ไปดูงูที่ห้องพี่ไหม(3)
#เนคจ๋า3
ชั้นใต้ดินของห้าง...
ติดต่อไปหาพี่วาดหลายสายก็ไม่ยอมรับโทรศัพท์ ผมเลยนั่งยองๆ แล้วกัดเล็บตัวเองเล่นไปพลางๆ โดยที่มีจ๋าอยู่เป็นเพื่อน
"เอาไงคะ จะรออยู่แบบนี้เหรอ" จ๋าถามแล้วเดินมานั่งลงข้างๆ
"ก็ติดต่อผู้จัดการไม่ได้จะให้ทำไงเล่า" เลิกแทะเล็บและตอบกลับเธอก่อนจะจ้องมองหน้าสวยๆ ด้วยความเผลอไผล
"มองแบบนั้นหมายความว่ายังไงเนี่ย"
"ก็แค่มอง มองเพราะสวยเข้าตา"
"เวอร์แล้วค่ะ หน้าตาจ๋าบ้านๆ ไม่ได้สวยปานดารา"
"มีแฟนยัง?"
"ทำไมคะ"
"แค่อยากรู้"
"ก็ไม่เชิงมีหรอก เรียกว่าคนคุยดีกว่าค่ะ"
"..." ผมพยักหน้าแล้วมองเธอต่อ
"พี่ล่ะคะ มีแฟนหรือยัง" จ๋าถามผมกลับบ้าง
"ไม่มี พี่ยังโสดสนิท" อันนี้โสดจริงๆ ไม่ได้โกหก ก็อย่างที่บอกไปก่อนหน้าว่าพี่วาดสั่งห้ามเรื่องมีแฟนในตอนนี้เพราะกำลังขาขึ้น
"แล้วข่าวลือที่ออกมาว่าพี่กุ๊กกิ๊กอยู่กับนางแบบในสังกัดเดียวกันนี่ไม่ใช่เรื่องจริงเหรอคะ" สีหน้าของคนถามดูสงสัยและรอฟังคำตอบจากผมอย่างจดจ่อ
"หมายถึงแนนนี่เหรอ ถ้ารายนั้นเราสองคนไม่ได้มีอะไรกัน ก็แค่ข่าวลือปลอมๆ"
แนนนี่เป็นนางแบบรุ่นน้องที่อยู่สังกัดเดียวกันกับผม เธอนิสัยค่อนข้างดีเลยทีเดียวแต่อาจจะติดเล่นไปนิด แถมเธอยังเป็นคนที่ชอบถึงเนื้อถึงตัวซึ่งผมไม่ได้ถือสา เธอก็เหมือนน้องสาวคนหนึ่ง
"แล้วทำไมถึงไม่ออกมาแก้ข่าวเหมือนคนดังคนอื่นๆ ล่ะคะ"
"เดี๋ยวทางสังกัดก็คงจะออกมาแก้ข่าวเองมั้ง เรื่องแบบนี้พี่ขี้เกียจจะยุ่ง มันเหนื่อยตรงมานั่งตอบคำถามเนี่ยแหละ"
"อ๋อ" เธอผงกศีรษะหงึกๆ แล้วมองไปอีกทาง
"แล้วเราทำงานอะไร เห็นบอกว่าเรียนจบแล้ว"
"ก็ช่วยแม่ดูแลแบรนด์เสื้อผ้านี่แหละค่ะ คงจะยังไม่หางานทำเป็นหลักเป็นแหล่งเพราะอีกไม่กี่เดือนก็จะไปเรียนต่อที่ต่างประเทศแล้ว"
"อื้ม..."
"ให้จ๋าไปส่งมั้ยคะ?" อยู่ๆ อีกฝ่ายก็เสนอตัวขึ้น
มาขนาดนี้ผมจะปฏิเสธให้โง่เหรอวะ คนสวยจะไปส่งทั้งที เผลอๆ หลอกล่อขึ้นห้องไปดูงวยคูด้วยเลย
"สะดวกหรือเปล่า พี่เกรงใจน่ะ" แกล้งแอ๊บเป็นพ่อคนดีแล้วหนึ่ง
"สะดวกนะคะ ก็แค่ขับรถไปส่ง"
"ถ้างั้นรบกวนหน่อยนะครับ"
"ค่ะ"
แล้วจ๋าก็เดินนำผมไปยังรถคันหรูราคาแพงที่จอดอยู่ไม่ไกล ทีแรกเธอจะเป็นคนขับแต่ผมขี้เกียจบอกทางเลยขอขับเองดีกว่า เธอเองก็ตกลงไม่ได้มีปัญหาอะไร
...
ภายในรถ
ขับออกมาได้ไม่ไกลก็จอดติดไฟแดง จ๋าหันมามองทางผมแล้วจ้องไม่ละสายตา
เล่นมองขนาดนี้พี่เนคนี่อยากจะยื่นแก้มให้หอม อ๊าย!
"เท่จัง"
"ขอบคุณครับ เป็นเรื่องธรรมดามาก พี่โดนชมจนชินแล้วน่ะ" ผมไม่ปฏิเสธแล้วน้อมรับคำชมนั้น
"ฮึๆ" คนตัวเล็กเอามือป้องปากแล้วขำน้อยๆ ก่อนจะเปิดปากพูดอีกครั้ง "ไม่ได้จะแหกหน้าพี่นะคะแต่ว่าที่ชมเมื่อกี้นี่คือจ๋าชมผู้ชายที่ขี่บิ๊กไบค์อยู่ข้างๆ อะค่ะ" เธอชี้นิ้วให้ผมดู "ผู้ชายแบบนี้เท่มากนะคะ"
แม่ง!
ช็อตฟีลเกินไปปะ
"งั้นๆ สู้พี่ไม่ได้หรอก ต่อให้ปั่นจักรยานก็ยังดูหล่อ" ผมเกทับไป หมั่นไส้!
"ค่ะ พี่หล่อมากนะคะ แต่อย่าลืมว่ามีคนที่หล่อกว่าพี่ด้วย"
"พี่หล่อสุด"
"..." จ๋าอมยิ้ม
"ว่าแต่เราเหอะ สนิทกับพี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ คุยเล่นกันเหมือนสนิทมากเลยนะ" แต่ผมชอบนะ ผู้หญิงประเภทที่ปรับตัวง่ายแบบนี้ มันดูไม่ยุ่งยากดี
"นั่นสิคะ ถ้าเกิดว่าจ๋าพูดอะไรเกินเลยไปก็ขอ..."
"ไปเที่ยวห้องพี่มั้ยครับ"
"คะ?"
"ห้องพี่มีงู"
"อันนั้นทราบค่ะ"
"ถ้าไม่รีบก็แวะไปดูงูที่ห้องพี่ก่อนได้นะ เผื่อจะติดใจ"
"นอกจากน้องนุ่มนิ่มแล้วยังมีงูตัวอื่นอีกเหรอคะ"
"มีสิ"
"งูเล็กงูใหญ่คะ"
"พอตัวนะ"
"มันกัดมั้ยคะ"
"ไม่น่าจะกัดนะ แต่ว่ามันพ่นน้ำได้"
"..." จ๋าอมยิ้มพลางเม้มปากไปควบคู่กัน
"งูตัวอื่นอะมีสองตา แต่ว่างูพี่มีตาเดียว"
งูไม่มีพิษแต่สามารถผลิตลูกได้ทันทีถ้าไม่ระวังและป้องกันตัว มันดุมากแถมยังตัวใหญ่พอดีมือสุดๆ
"งูจริงๆ เหรอคะ จ๋าว่ามันไม่น่าจะใช่" จ๋าถามกลับแล้วสบสายตา
"จริงสิ ไปดูหน่อยก็ไม่เสียหายนี่นา" ผมหว่านล้อมสุดกำลัง นี่แอบส่งข้อความไปบอกพี่วาดแล้วว่าวันนี้ห้ามมารบกวนอยากจะพักผ่อนคนเดียวเงียบๆ ซึ่งแกก็โอเคและบอกว่าจะกลับบ้านไปพักผ่อนเช่นกัน
"ไฟเขียวแล้วค่ะ ไปเถอะ"
"ยังไม่ให้คำตอบพี่เลยนะ" ผมถามพร้อมกับออกตัวรถไปเรื่อยๆ โดยใช้ความเร็วตามที่มาตรฐานกำหนด
"ขอเวลาคิดก่อนค่ะ"
"ห้องพี่กว้างมากนะ"
"..."
"เธอก็เอารูปภาพไปให้น้องนุ่มนิ่มเองกับมือเลยสิ" ดีที่ผมเอารูปนั้นติดมือมาด้วยไม่อย่างนั้นไม่รู้จะอ้างอะไร
"มันไม่เหมาะมั้งคะ ถ้ามีคนมาเห็นพี่จะเป็นข่าวอีก" สีหน้าของเธอดูเป็นกังวล
"ถ้าอย่างนั้นก็ไปที่บ้านพี่"
"คะ?"
"ไปส่งพี่ที่บ้านไงครับ ไม่มีใครเห็นแน่นอน"
"..."
"แล้วก็อย่าเพิ่งกลับนะ เข้าไปกินน้ำกินอะไรก่อนถือซะว่าเป็นค่าตอบแทนที่มาส่งพี่" มัดมือชกไปเลยสิครับ
ผมเปลี่ยนเส้นทางแล้วขับรถมุ่งตรงไปยังบ้านหลังใหม่ที่เพิ่งซื้อไว้ได้ไม่นาน มันเป็นส่วนตัวแบบมากๆ ไม่มีผู้คนพลุกพล่าน
"แต่บ้านพี่ไม่มีงูนะคะ"
"มีสิ ก็งวยคูไง"
"งวยคู???"
คำผวนนี้ทำเอาคนตัวเล็กถึงกับนั่งงงแล้วคิ้วขมวดเป็นปมเลยทีเดียว
